Küfe’de “Osman bin Affan Yahudidir” diyen adamı alimler bir türlü ikna edemiyor, batıl sözünden vazgeçiremiyordu. Ebu Hanife işe el attı ve adamın kapısını çaldı. Aralarında şöyle bir konuşma geçti:

-Sana dünürlüğe geldim, kızını istiyorum
-Kime?
-Asil ve şerefli bir adam, gayet zengin, Kur’an-ı Kerim’i hıfzetmiş, son derece cömert. Geceleri ibadet ediyor, Allah korkusundan gözyaşı döküyor.

Adam:
-Yeter, aranan meziyetler için bunların bir kısmı bile kafi..

-Yalnız bir kusuru var.
-Neymiş o?

-Adam Yahudi!
-Fesubhanallah! Buldun buldun da benim kızımı bir Yahudiye’mi layık gördün? Benden vermemi mi istiyorsun?

-Vermez misin?
-Hayır!

-Sen bir kızını yahudiye vermezsin de, Hazreti Peygamber Efendimiz iki kızını Yahudiye (Hazreti Osman’a) nasıl olmuş da vermiş?

Deyince adam işi anladı. Yanlış düşüncelerinden vazgeçerek pişman oldu ve tövbe etti.